این بار/

اراده ای بس عظیم/

کارساز خواهد بود،/

تا اندکی/

بینِ دو نیمۀ/

سیبِ فرو افتاده/

وساطت کند…/

**

نمی توان/

در شکوهِ نمایش هایِ/

یک دم دغدغه/

به سادگی نگریست…/

**

همراهانِ ما/

هنوز در پیِ کشفِ/

آخرین ثانیه هایِ/

جاودانگی اند،/

آن ها در تندیسِ/

خورندگانِ جامِ شوکران/

رمزِ ورود را/

حک کرده اند…/

**

سکوت می کنم،/

که ترجمۀ افکارِ زندگی/

راهی به میعادگاهِ/

دشمنانِ آفرینش/

و هنر خواهد داشت…/

شروع می کند/

و ویران می سازد/

تا به اتمام رساند/

اندیشه هایِ شرمنده از/

خواهش هایِ پشیمان را…/

**

در کش و قوسِ/

این هندسۀ بی تجربه/

سطح هایِ پراکنده/

در مخمصۀ خطی یاغی/

دست و پا می زنند،/

و حجم هایِ درهم و برهم/

نشانۀ گنگی/

از عبارت هایِ/

بی محتواست…/

*

و در تلاطمِ/

طوفان هایِ دل/

پرچمِ دزدانِ دریایی/

راهنما خواهد بود،/

و ارزشِ مقصد/

از راه هایِ مطمئن/

رخت خواهد بست…/

***

آیا برایِ آنکس/

که جمله ای را/

در ستایشِ خدایِ خود/

نیمه تمام می گذارد،/

امیدِ رستگاری/

خواهد بود…/

شورشی/

گاه در واژه ها/

نوید بخشِ/

بیماریِ تفکر است،/

گرفتارانِ معبودِ خیال/

بی دغدغۀ رستگاری/

فنا می شوند/

و هبوط/

رقصیدنِ ساحره ای/

در یادبودِ معراجِ/

گمگشته هایِ آدمی ست…/

**

می توان برایِ مدتی/

به قاصدِ افلیجِ روح/

طومارِ لذت هایِ یک شبه/

بخشید،/

تا اندکی/

ایمانِ از دست رفته/

مجازات شود…/

***

هنوز/

سؤالِ آن/

قبرکنِ خوشبخت/

در گوشم است/

که پرسید:/

آیا بهتر نیست/

یک دوست را/

قبل از آنکه/

متلاشی شود/

مومیایی کرد؟…/

مردِ ابله/

چه حکیمانه/

سایه هایِ درختِ همسایه را/

با بریدنِ شاخه هایِ پر بارش/

مداوا می کرد…/

*

در نگونبختیِ/

کلمه هایِ صادق/

گاه واژه هایِ/

مترادف مقصرند،/

و در تصادمِ خطِ افق/

و عمود/

نقطه ای بی گناه/

جان می سپارد…/

**

هیچ گاه/

فاصلۀ روشنی/

در تاریکیِ/

بندهایِ به هم وصل شده/

نمی توان یافت/

و تو/

در دیوارهایِ/

جوهریِ لک گرفته/

محبوسی…/

در مصیبتِ/

سوگِ کتابِ آخر/

کفر گویی هایِ عیان/

سزاوارِ تقدیرند/

و پلک هایِ وارونه/

پیامبرانِ عصیان…/

**

دست نگه دارید!/

ای موریانه هایِ بر جانِ/

قلم افتاده/

که تنها ستونِ/

برگ هایِ نانوشته/

در هم خواهد شکست…/

**

آفرین بر آن ستارۀ مغربی/

که خوشه هایِ الماس را/

بر فرازِ دست هایِ/

کشاورزانِ منتظر/

به یغما برده است،/

و به ناچار/

دزدهایِ مزرعۀ پدری/

به پاداشِ شب هایِ طولانی شان/

پرهیزگار خواهند گشت…/

غلتیدنِ شکوفه هایِ باکره/

بر دامنِ/

خاکِ با سخاوت/

علف هایِ هرزه را/

وسوسه می کرد،/

که ماهِ عسلِ/

شاخه هایِ سر راست کرده/

چه اندازه دروغین است…/

آری/

گاهی رقصِ گهوارۀ خدایان/

برایِ رهایی/

جنینِ سجده کرده،/

نشانۀ تولدی/

دردناک است…/

شاید/

آن آخرین فرشته/

که در هوایِ/

اطاعت می سوزد،/

بازماندۀ قصۀ تلخی باشد/

که پایانش/

گواهِ رستگاریِ/

شعله هایِ سرکش است…/

در باتلاقِ/

تفاله هایِ حقیقت،/

تنها/

قهرمان هایِ واقعی/

فرو می روند…/

فرزانه ای فقیر/

نگاهِ فسیل شده اش را/

همچون دانه هایِ اشک/

به پنجره هایِ لب فرو بسته/

می فروخت…/