به نام خدا
مردِ ابله/
چه حکیمانه/
سایه هایِ درختِ همسایه را/
با بریدنِ شاخه هایِ پر بارش/
مداوا می کرد…/
*
در نگونبختیِ/
کلمه هایِ صادق/
گاه واژه هایِ/
مترادف مقصرند،/
و در تصادمِ خطِ افق/
و عمود/
نقطه ای بی گناه/
جان می سپارد…/
**
هیچ گاه/
فاصلۀ روشنی/
در تاریکیِ/
بندهایِ به هم وصل شده/
نمی توان یافت/
و تو/
در دیوارهایِ/
جوهریِ لک گرفته/
محبوسی…/
به نام خدا
در مصیبتِ/
سوگِ کتابِ آخر/
کفر گویی هایِ عیان/
سزاوارِ تقدیرند/
و پلک هایِ وارونه/
پیامبرانِ عصیان…/
**
دست نگه دارید!/
ای موریانه هایِ بر جانِ/
قلم افتاده/
که تنها ستونِ/
برگ هایِ نانوشته/
در هم خواهد شکست…/
**
آفرین بر آن ستارۀ مغربی/
که خوشه هایِ الماس را/
بر فرازِ دست هایِ/
کشاورزانِ منتظر/
به یغما برده است،/
و به ناچار/
دزدهایِ مزرعۀ پدری/
به پاداشِ شب هایِ طولانی شان/
پرهیزگار خواهند گشت…/
به نام خدا
غلتیدنِ شکوفه هایِ باکره/
بر دامنِ/
خاکِ با سخاوت/
علف هایِ هرزه را/
وسوسه می کرد،/
که ماهِ عسلِ/
شاخه هایِ سر راست کرده/
چه اندازه دروغین است…/
به نام خدا
آری/
گاهی رقصِ گهوارۀ خدایان/
برایِ رهایی/
جنینِ سجده کرده،/
نشانۀ تولدی/
دردناک است…/
به نام خدا
شاید/
آن آخرین فرشته/
که در هوایِ/
اطاعت می سوزد،/
بازماندۀ قصۀ تلخی باشد/
که پایانش/
گواهِ رستگاریِ/
شعله هایِ سرکش است…/
به نام خدا
در باتلاقِ/
تفاله هایِ حقیقت،/
تنها/
قهرمان هایِ واقعی/
فرو می روند…/
به نام خدا
فرزانه ای فقیر/
نگاهِ فسیل شده اش را/
همچون دانه هایِ اشک/
به پنجره هایِ لب فرو بسته/
می فروخت…/
به نام خدا
در ستایشِ/
پرستوهایِ سوگوار،/
دوستدارانِ/
سفرهایِ بی سرانجام،/
ریسمان هایِ گریان را/
به پاهایِ داغدارِ آسمان/
بسته اند…/
به نام خدا
آیه هایِ مندرس/
بر تنِ خونینِ/
سفیرِ آسمان/
داد می زنند:/
که حکیمانِ اینجا/
ضماد دین را/
بر پیکرِ ظلم/
می نهند…/
به نام خدا
نوشته هایِ جذامی/
به جرمِ خوردنِ/
نقطه هایِ زخم گرفته/
تکفیر می شوند…/
