سرگشته

به نام خدا

مردِ ابله/

چه حکیمانه/

سایه هایِ درختِ همسایه را/

با بریدنِ شاخه هایِ پر بارش/

مداوا می کرد…/

*

در نگونبختیِ/

کلمه هایِ صادق/

گاه واژه هایِ/

مترادف مقصرند،/

و در تصادمِ خطِ افق/

و عمود/

نقطه ای بی گناه/

جان می سپارد…/

**

هیچ گاه/

فاصلۀ روشنی/

در تاریکیِ/

بندهایِ به هم وصل شده/

نمی توان یافت/

و تو/

در دیوارهایِ/

جوهریِ لک گرفته/

محبوسی…/