سرگشته

به نام خدا

مردِ ابله/

چه حکیمانه/

سایه هایِ درختِ همسایه را/

با بریدنِ شاخه هایِ پر بارش/

مداوا می کرد…/

*

در نگونبختیِ/

کلمه هایِ صادق/

گاه واژه هایِ/

مترادف مقصرند،/

و در تصادمِ خطِ افق/

و عمود/

نقطه ای بی گناه/

جان می سپارد…/

**

هیچ گاه/

فاصلۀ روشنی/

در تاریکیِ/

بندهایِ به هم وصل شده/

نمی توان یافت/

و تو/

در دیوارهایِ/

جوهریِ لک گرفته/

محبوسی…/

بی حاشیه

به نام خدا

در مصیبتِ/

سوگِ کتابِ آخر/

کفر گویی هایِ عیان/

سزاوارِ تقدیرند/

و پلک هایِ وارونه/

پیامبرانِ عصیان…/

**

دست نگه دارید!/

ای موریانه هایِ بر جانِ/

قلم افتاده/

که تنها ستونِ/

برگ هایِ نانوشته/

در هم خواهد شکست…/

**

آفرین بر آن ستارۀ مغربی/

که خوشه هایِ الماس را/

بر فرازِ دست هایِ/

کشاورزانِ منتظر/

به یغما برده است،/

و به ناچار/

دزدهایِ مزرعۀ پدری/

به پاداشِ شب هایِ طولانی شان/

پرهیزگار خواهند گشت…/