تل ن گر

به نام خدا

غلتیدنِ شکوفه هایِ باکره/

بر دامنِ/

خاکِ با سخاوت/

علف هایِ هرزه را/

وسوسه می کرد،/

که ماهِ عسلِ/

شاخه هایِ سر راست کرده/

چه اندازه دروغین است…/