به نام خدا
غلتیدنِ شکوفه هایِ باکره/
بر دامنِ/
خاکِ با سخاوت/
علف هایِ هرزه را/
وسوسه می کرد،/
که ماهِ عسلِ/
شاخه هایِ سر راست کرده/
چه اندازه دروغین است…/
به نام خدا
غلتیدنِ شکوفه هایِ باکره/
بر دامنِ/
خاکِ با سخاوت/
علف هایِ هرزه را/
وسوسه می کرد،/
که ماهِ عسلِ/
شاخه هایِ سر راست کرده/
چه اندازه دروغین است…/
به نام خدا
آری/
گاهی رقصِ گهوارۀ خدایان/
برایِ رهایی/
جنینِ سجده کرده،/
نشانۀ تولدی/
دردناک است…/
به نام خدا
شاید/
آن آخرین فرشته/
که در هوایِ/
اطاعت می سوزد،/
بازماندۀ قصۀ تلخی باشد/
که پایانش/
گواهِ رستگاریِ/
شعله هایِ سرکش است…/
به نام خدا
در باتلاقِ/
تفاله هایِ حقیقت،/
تنها/
قهرمان هایِ واقعی/
فرو می روند…/
به نام خدا
فرزانه ای فقیر/
نگاهِ فسیل شده اش را/
همچون دانه هایِ اشک/
به پنجره هایِ لب فرو بسته/
می فروخت…/
به نام خدا
در ستایشِ/
پرستوهایِ سوگوار،/
دوستدارانِ/
سفرهایِ بی سرانجام،/
ریسمان هایِ گریان را/
به پاهایِ داغدارِ آسمان/
بسته اند…/
به نام خدا
آیه هایِ مندرس/
بر تنِ خونینِ/
سفیرِ آسمان/
داد می زنند:/
که حکیمانِ اینجا/
ضماد دین را/
بر پیکرِ ظلم/
می نهند…/
به نام خدا
نوشته هایِ جذامی/
به جرمِ خوردنِ/
نقطه هایِ زخم گرفته/
تکفیر می شوند…/
به نام خدا
با هر صفیرِ ثانیه هایی/
که سنگفرش هایِ یقین را/
شلاق می زنند،/
معتقدانِ رجعتِ دوباره/
قنوت می خوانند…/
به نام خدا
در اقامتگاهِ قندیل هایِ منفرد/
خطِ رسوایی را/
به نیابت از دندان/
بر دهانِ آدمی/
می نویسند…/