به نام خدا
من در اندرونِ زمین/
به گشایشِ آفتابی دیگر رسیده ام/
و پروانه هایِ کاغذی را/
در تکاپویِ سنجاقی طلایی/
از دست داده ام،/
و دیده ام/
که چگونه مروارید هایِ دیوانه/
به دورِ حلقه های آتشین/
طواف می کنند/
و صورتِ خود را به نشانِ احترام/
بر رویِ سینه هایِ سیاه و سفید می کشند…/
***
من در اوجِ زنده بودنم/
به گورستانی متروک پناه بردم/
اما هیچ صاحبِ قبری/
برایم فاتحه ای نخواند،/
و به اجبار نیمه دیوانه ای/
آشنا به امورِ انسانی/
گشتم،/
عاقبت/
دوستانِ دلسوزم/
اندک بقایایِ پشیمانیم را/
با روده هایِ آخرین کشیش/
دار زدند،/
اما افسوس/
که در آن میان/
پدرِ خویش را/
چه ناجوانمردانه/
به مسلخِ روزگار فرستادم…/
***
من خاکسترِ آب را/
بر رویِ قلبِ/
گلی تشنه ریختم/
تا صدایِ گرفتۀ درد را/
به برگ هایِ زیرِ پایم/
هدیه کنم،/
اما لختۀ خونی/
که بر پیشانیِ کاهنِ سرنوشت بود/
آخرین سوغاتِ/
سرزمین هایِ رؤیاییِ من گشت…
