به نام خدا
بر سراپایِ قدومت همه خارند و خسند
رهروانِ سرِ کویت همگی بی نفسند
“*
نیست از بهرِ نگاهت دلِ کس را منزل
سر و جانِ همه عشاقِ تو بانگِ جرسند
“*
مکن ای دوست چنین خلقِ خدا را حیران
در رهِ منزلِ تو این همه آواره بسند
“*
جانِ من با همه یاران و محبان نستیز
دگری پای نماندست، مگر یک دو کسند
“*
رستگاری نبود از پیِ طوفانِ غمت
مردمِ خیره به رخسارِ تو مرغِ قفسند
“*
ای که شیرینیِ حسنت زِ زبان بیرون است
بین همه عالمِ جان را که به گردت مگسند
“*
عارف و زاهد و هر نوحه گرِ قصۀ عشق
به گداییِ درِ خانۀ تو ملتمسند
