به نام خدا
دیگر از مزرعۀ سبزِ تماشا بروم
دیده را خاک زنم وز دلِ دنیا بروم
*
دیدۀِ خلق که دی در طلبت گشت سیاه
باشد از مردمِ نومید زِ فردا بروم
*
در سراپردۀِ معنی که به سویت ره نیست
خواب دیدم که به سر منزلِ رؤیا بروم
*
اشکِ آیینه نما، آبِ رخِ دیده ببرد
منِ بد نام از این ننگِ هویدا بروم
*
رهزنِ عشقِ تو در وادیِ غربت گم شد
رهِ خود گیرم و از دولتِ یغما بروم
*
در سکوتِ دلِ چون قافلۀ سنگ خموش
به امیدِ جرسی از پیِ غوغا بروم
*
بانگِ حیرانیِ من شرطِ رهِ عشق نبود
در ندا مانده ام و سویِ منادا بروم
به نام خدا
و من آمدم،
در برهوتِ آسمانِ شرق،
آنجا که گناهانِ زمینی هبوط می کنند…
*
من روزِ مبهمی را می شناسم
که آغاز کنندۀ انسانِ دلتنگی ست
که صدایِ گردشِ سال و ماه را
برایِ خود زمزمه می کند؛
هم او
که ثمرۀ سرما و شب است
در نقطۀ صفرِ انجماد،
مبهوت در غروبِ اولین روزِ خویش
و بازماندۀ آخرین لحظاتِ بی قرارِ آن،
خیره به آغازین لمحۀ هستی
که در حریمِ خلوتِ خود
او را نظاره می کند
و جهانِ تازه را
بر رویِ چشم هایِ به خون نشسته اش
منعکس می سازد؛
و او اکنون سال هاست
که خاطرۀ آن تلاقیِ موهوم را
بر رویِ کاغذِ تقویم
به تماشا نشسته است…
**
ای شبِ آیینه نما!
که جلوه گاهِ فردایِ معقرِ منی،
دست هایم را به تو می سپارم،
و ای تکه هایِ سیاه نوشتۀ قلمِ من!
حرفهایِ پریشانِ مرا
رها کنید،
که من خود
نوشته هایم را نقاشی خواهم کرد…
به نام خدا
زِ نوایِ دوست آمد، به حریمِ دل نشانه
که به جلوه گاهِ وصلش، تو و او و ما یگانه
*
تو که در مثال و معنی، به هزار واژه گنجی
به کدام نکته گشتی، برِ عاشقان فسانه
*
زِ قلم چو شعله آید، دلِ دفتری بسوزد
که کشید وصفِ عشقت، به سکوتِ جان زبانه
*
دل و جانِ من ستاندی گروِ قمارِ رویت
چو شدی به قرعۀ ما، همه عذری و بهانه
*
شهِ ما که در قساوت، طمعی مدام داری
زِ چه روی کس بنالد، زِ جفایِ این زمانه
*
تو بدین سیاه ابرِ رهِ ما نظاره ای کن
که مباد دل سپاری، به هوایِ او روانه
*
همه گفتگویِ او را که به جان سپرده بودم
به نوایِ ارغنونش، شده نغمۀ شبانه
به نام خدا
از سیه دفترِ ما نکته نیاموخته به
رهزن و هرزه و آواره و ره سوخته به
*
من دگر عهد بکردم ز وفا دم نزنم
مستِ جامِِ ستم و جورِ تو لب دوخته به
*
گر بخواهی تو از این وادیِ ایمن گذری
آتشِ طور به سجاده بر افروخته به
*
حیف دل را که به دستِ چو منی افتاده
برده دارا بشنو، یوسفِ بفروخته به
*
کس مبادا که به عهدِ صنمی دل بندد
این بلایِ ابدی را تو نیندوخته به
*
روزها بر رخِ چون ماه که نتوان نگریست
چشم بر مردم و زلفِ سیه اش دوخته به
به نام خدا
دوش می آمد ندا اینجا کسی بیمار نیست
از هزاران گفتگویش، یک سخن در کار نیست
*
من همه شب عارفِ کویِ خرابش بوده ام
چشمِ سر را باز دارد، لیک دل بیدار نیست
*
گویمش دل بردی و افزون بر او ایمان و آب
در رخم خندد، که اینجا صحبتِ آمار نیست
*
لعل سرخ و چشم مست و گونه همرنگِ شراب
غیرِ این رنگ ای عجب در گردشِ پرگار نیست
*
ای که می گویی نیازارم کسی از عاشقان
خون به دل کردن مگر ای مسلمین آزار نیست
*
گر چه شاهان غرق در دریایِ ناز و نعمتند
در سرایِ مستمندان، دستِ خالی عار نیست
*
ور بخواهد بهرِ مسکینی دهد او را جزا
سویِ او گویید این تن را جزا جز نار نیست
به نام خدا
مه من محاق رفت و دلِ من زِ غصه پی شد
همه عمرِ نارسیده، به بلایِ هجر طی شد
*
سرِ من که آرزویِ فرهی مدام میداشت
چو بدید عکسِ رویش، به رضا گدایِ وی شد
*
به قلم نیازمندی نبود کلامِ ما را
که هزار شرحِ دردش، به نوایِ بانگِ نی شد
*
به امیدِ سرفرازی، به درش نیاز بردم
چه رسد به باغبانی، که ورا ثمر به دی شد
*
به حریمِ بارگاهش که به ما گذر ندادند
تو مپرس این امارت، ز کجا و تا به کی شد
*
من از آن دو چشمِ مستش به خدا برم شکایت
که چه کس بداد فتوا، که حلال خون و می شد
*
به وفایِ خوبرویان نتوان امید بستن
که رهِ گریز نَبوَد چو ستونِ خانه پی شد
به نام خدا
محتسب گویی زِ مستانِ دیار آگاه نیست
نالۀ نی را دگر آن نغمه هایِ راه نیست
*
شاهدانِ مست خونِ دل تقاضا می کنند
خوش بود آن را که با غارتگری همراه نیست
*
طره اش بر باد داد و نرگسش بیداد کرد
از چه می گویند دیگر ظلم و جور شاه نیست
*
دست در زنجیرِ آن زلفِ سیه نتوان نهاد
دیگر آن دیوانه را رویِ نگاه ماه نیست
*
آرزویِ شوقِ دیدارت، نگاهم تیره کرد
سنگ باشد آن دلی، کز حسرتم بر آه نیست
*
گر چه خونِ خلق در آن لعل غوغا می کند
آشنایِ کویِ درویشانِ غم، بدخواه نیست
*
هر دمی از دوست می آید به جان تیرِ بلا
لیک امیدم مها، از درگهت کوتاه نیست
