به نام خدا
آيه هاي زندگيم
در تعريفِ راه رفته ام
رنگ مي بازند،
و خدايانِ درون و بيرونم
ديگر با هم بيگانه اند؛
ميزانِ حقيقت
در اين بازارِ هميشه صاحبِ حق
به چه كار مي آيد؟
اين جوهرِ در هم تنيده با كاغذ
از من آزاد تر است،
و من زندانبان دنياي خويشم…
*
من در انتهایِ ابدیت مانده ام
و به آجرهایِ خاموشِ اطرافم
لبخند می زنم؛
دستاوردِ غريبي است
سرنوشت را ديدن،
مانندِ خوشۀ گندمی
که بر دکانِ نانوایی
روییده باشد…
به نام خدا
دل را در مطمئن ترين جايگاهِ خويش سپرده ام
تا از دوگانگیِ حرف هایِ هميشگيم شرمنده نباشم؛
تلاشي در جهت طناب پيچ كردنِ نگاهِ ناشيم
و آسوده از بسته بودنِ حريمِ دوارم؛
بزرگترين آرامشِ زندگيم، فهميدن بي خبري…
*
جمله هاي پاره پاره، كه از ترسِ فهميده شدن،
مبهم و سرگردانند؛
ترس از گفتن حكايتِ درون، و شرم از نگفتن،
حرف حرفِ واژه هاي دروغين، گواهيست
بر عليهِ زبونيِ آفريدگانشان،
و گفته ها از نوشته ها همواره بيزارند…
