دو راهي

به نام خدا

دو راهی نامِ عجیبیست،

شاهراهِ زندگیِ تردید

و محملِ بودنِ آدمی

که انتخاب را به صلیب می کشد…

***

اوست که راه را

آن سان که می خواهد

به دستِ تقدیر می سپرد…

***

ترس وامدار اوست،

و رنج، مرهمِ زخم هایش؛

دو راهی قصۀ ناگفته هاست…

فريب

به نام خدا

آشنایی را فریب خواهم داد

تا خانۀ خود را در دیارِ غربت بسازم،

باشد که سکوت را در آن سرزمین

درست تر معنا کنند…

**

به زمین خواهم گفت: که مرا از خودت دور مساز

چرا که تو نیز منزلگاهِ رازدانانِ خاموشی،

آه ای آسمان!

وسعتِ نگاهم را محدود مکن،

که این آخرین سلاحِ مسافری

جا مانده از دیارِ همگان است…

**

آشنایی را فریب خواهم داد…