به نام خدا
غم را فریادی نیست،
به چشمهایش نگاه کن!
که در آسمانِ غریبِ دیار خویش چه معصومانه سوسو می زنند،
و ترا می خوانند تا نظاره گرِ پیوندِ عجز و درد باشی…
*
امید را دوایی باید،
که گاه امید داشتن
نهایتِ درد است…
***
ای ماهِ من شاهد باش
که شب تنهاست، و هر شب به تو چشم می دوزد،
و به او بگو:
که زمینیان دیارِ تو
تنها به او نگاه می کنند
تا باز یابند تسلایِ دلِ بهانه گیرِ خویش را…
*
ای ماهِ من به او بگو:
که خدایی سخت است
و فرشتگانِ آسمان تنهایند…
به نام خدا
من از اعماقِ آب می آیم،
تا مرثیه ای تازه بخوانم
برایِ هبوطِ آدمیان…
*
آسمان را دیگر
نایِ گریستن نیست،
اشک هم پشیمان است
که چرا وامدارِ دیگریست،
هنوز صدایش را می شنوم
که آهسته می گوید:
دل هایِ سوخته در آب می میرند…
به نام خدا
تاریکی را خواهم کشت،
تا ببینم تلخیِ حضورِ خود را؛
چه آسان است
راه را در شب پیمودن،
تا سرانجام،
همۀ راههایِ رفته شده
در نقطه ای جمع شوند…
*
آن زمان است،
که پایانِ راه
آغازِ خویش را به سخره می گیرد…
*
تاریکی را خواهم کشت،
تا راهِ خویش باشم
فراتر از خیال هایِ از پیش بافته…
به نام خدا
آینه می گریست؛
هر آنچه داشت به او بخشیده بود
تا شاید باز یابد انعکاسِ دوبارۀ خویش را،
چه هولناک است که گمشدۀ دیارِ نور باشی…
*
تردید را سرانجامی دوباره نیست…
*
نشانِ سایه را از آینه مپرس
که او زندانیِ دیوارهایِ آشناست،
درست نگاه کن!
آب هم آینۀ دیگریست…
